czwartek, 5 września 2013

Rozdział 4

„Szczęście nie jest przecież stanem wiecznym. Zresztą też i nie okresowym. Szczęście to po prostu taki skurcz serca, którego doznaje się czasami, kiedy człowieka przepełnia taka radość, że wprost trudno ją znieść. Znika równie szybko jak się pojawia. I nie ma go, dopóki nie nadejdzie znowu, by sprawić, że człowiek uzna życie za najpiękniejszy dar...”



***
- Już jest, już jest !! - krzyczałam biegając po całym domu. Stanęłam przy siostrze i otworzyłam kopertę. - Dostałam się !!!!! - krzyczałam i przytuliłam się do każdego
kto był w domu. Chwyciłam za telefon i zaprosiłam chłopaków.
Kiedy już weszli, również trzymali swoje koperty w rękach.
- Chcieliśmy otworzyć przy tobie – powiedział Louis, lekko zdenerwowany.
- To na trzy – powiedziałam i w tym samym momencie policzyłam do trzech. Chłopacy podskoczyli z radości i rzucili się na mnie. „ Dostaliśmy się !” - krzyczeli jeden przez drugiego.
Cieszyłam się bardzo. Te studia mogą wyrwać mnie z tej szarej rzeczywistości, która mnie otacza.
* miesiąc później *
Dzisiaj wyjeżdżamy. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i wyniosłam je przed dom. Oczywiście chłopacy spóźniali się już 10 minut. Mój ojciec prawie płacze. Heh, jego najmłodsze dziecko się wyprowadza i zaczyna nowe życie. Matka gada w gabinecie z koleżanką, nie pożegnamy się zapewne, a z rodzeństwem żegnam się od rana.
- Tato, przecież Holborn jest bardzo blisko Londynu. - próbowałam go uspokoić.
Nic to nie dawało.
Nareszcie chłopcy przyjechali. Zapakowali moje walizki do auta. Jeszcze raz przytuliłam rodzeństwo i tatę. Mama nie zeszła...
Droga była bardzo krótka. Zanim się obejrzałam już byliśmy przed naszym nowym domkiem. Znajdował się on pośród kilku takich samych domów. Pomiędzy którymi znajdowały się wąskie uliczki. Był on bardzo stary i nie wyglądał najlepiej, ale nic innego w pobliżu uczelni nie znaleźliśmy. Szybkim ruchem wyciągałam walizki z bagażnika. Z domku wyszła starsza pani, właścicielka owego mieszkania, które mamy od niej wynajmować.
Przywitała się z nami i wszyscy poszliśmy za nią. Kiedy otworzyły się drzwi ujrzałam wąskie schody prowadzące na 1 piętro. Już po chwili stanęliśmy przed drzwiami naszego mieszkania. Właścicielka otworzyła je i byliśmy już w środku. Z wrażenia upuściłam telefon. Nie wiem czy pomieścimy się w nim, ale nie było tu najgorzej. Szary salonik połączony z kuchnią, łazienka i trzy sypialnie. Weszłam do pierwszej lepszej i odłożyłam swoje bagaże usiedliśmy wszyscy na starej kanapie i uzgodniliśmy kto z kim ma mieć pokój. Ja mam mieć pokój z Hazzą, ponieważ jesteśmy razem.
Rozpakowaliśmy się i położyliśmy spać.
    * 02.00 *
Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, ale szybko go wyłączyłam. Sprawdziłam jeszcze tylko czy Harry śpi i przebrałam się.
Nie zauważona wyszłam z mieszkania. Szybkim krokiem zeszłam na dół. Przy samym ich końcu usiadłam na schodku i płakałam może przez 5 minut. „Po co ja to robię !?"  - pomyślałam. Wyciągnęłam z kieszeni zdjęcie. Wstałam i wyszłam na ulice, cały czas płakałam. Szłam wzdłuż uliczki przez około 3 minuty i ujrzałam wysoką postać. Odruchowo cofnęłam się o kilka kroków po czym wytarłam łzy. Szłam dalej, zbliżając się do tajemniczej postaci.
„Zapomnij o wszystkim” - pomyślałam i spojrzałam po raz kolejny na zdjęcie. Tą postacią okazał się chłopak ze zdjęcia.

Znaczącym gestem zaprosił mnie do obskurnego budynku. „ Nie ma odwrotu” - pomyślałam i otworzyłam drzwi. 
------------------------------------------------------------------------------------------------------ Podoba się ?? <33 Liczę na komentarze :))))))))