„Szczęście
nie jest przecież stanem wiecznym. Zresztą też i nie okresowym.
Szczęście to po prostu taki skurcz serca, którego doznaje się
czasami, kiedy człowieka przepełnia taka radość, że wprost
trudno ją znieść. Znika równie szybko jak się pojawia. I nie ma
go, dopóki nie nadejdzie znowu, by sprawić, że człowiek uzna
życie za najpiękniejszy dar...”
***
- Już
jest, już jest !! - krzyczałam biegając po całym domu. Stanęłam
przy siostrze i otworzyłam kopertę. - Dostałam
się !!!!! - krzyczałam i przytuliłam się do każdego
kto
był w domu. Chwyciłam za telefon i zaprosiłam chłopaków.
Kiedy
już weszli, również trzymali swoje koperty w rękach.
- Chcieliśmy
otworzyć przy tobie – powiedział Louis, lekko zdenerwowany.
Cieszyłam
się bardzo. Te studia mogą wyrwać mnie z tej szarej
rzeczywistości, która mnie otacza.
* miesiąc
później *
Dzisiaj
wyjeżdżamy. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i wyniosłam je
przed dom. Oczywiście chłopacy spóźniali się już 10 minut. Mój
ojciec prawie płacze. Heh, jego najmłodsze dziecko się wyprowadza
i zaczyna nowe życie. Matka gada w gabinecie z koleżanką, nie
pożegnamy się zapewne, a z rodzeństwem żegnam się od rana.
- Tato,
przecież Holborn jest bardzo blisko Londynu. - próbowałam go
uspokoić.
Nic
to nie dawało.
Nareszcie
chłopcy przyjechali. Zapakowali moje walizki do auta. Jeszcze raz
przytuliłam rodzeństwo i tatę. Mama nie zeszła...
Droga
była bardzo krótka. Zanim się obejrzałam już byliśmy przed
naszym nowym domkiem. Znajdował się on pośród kilku takich samych
domów. Pomiędzy którymi znajdowały się wąskie uliczki. Był on
bardzo stary i nie wyglądał najlepiej, ale nic innego w pobliżu
uczelni nie znaleźliśmy. Szybkim ruchem wyciągałam walizki z
bagażnika. Z domku wyszła starsza pani, właścicielka owego
mieszkania, które mamy od niej wynajmować.
Rozpakowaliśmy
się i położyliśmy spać.
* 02.00 *
Usłyszałam
dźwięk mojego telefonu, ale szybko go wyłączyłam. Sprawdziłam
jeszcze tylko czy Harry śpi i przebrałam się.
„Zapomnij o
wszystkim” - pomyślałam i spojrzałam po raz kolejny na zdjęcie.
Tą postacią okazał się chłopak ze zdjęcia.
Znaczącym
gestem zaprosił mnie do obskurnego budynku. „ Nie ma odwrotu” -
pomyślałam i otworzyłam drzwi.
------------------------------------------------------------------------------------------------------ Podoba się ?? <33 Liczę na komentarze :))))))))
