wtorek, 1 października 2013

Rozdział 5

"Są ta­cy, którzy uciekają od cier­pienia miłości. Kocha­li, za­wied­li się i nie chcą już ni­kogo kochać, ni­komu służyć, ni­komu po­magać. Ta­ka sa­mot­ność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od sa­mego życia. Za­myka się w sobie.." 


  ***


W pomieszczeniu było ciemno i ponuro. Na środku stał mały, okrągły stolik na którym stała świeca. Mężczyzna zaprosił mnie do tego miejsca. Patrzyłam w dól. Nie chciałam pokazywać swoich łez i swojego strachu. Usiadłam na krześle i wzięłam do ręki mały długopis. Przeczytałam uważnie treść "umowy".
-O nie, ja tego nie zrobię ! - krzyczałam i zerwałam się z miejsca, aby uciec. Mężczyzna krzyczał tylko za mną, wiedziałam, że skończy się to dla mnie źle. Ale ja nie będę bawić się w Boga ! Nigdy. Wybiegłam za zakręt, ale nadal słyszałam wyzwiska z jego strony. Otworzyłam torebkę i wyciągnęłam broń. Ręce bardzo mi się trzęsły. Nagle stanął przede mną. Śmiał mi się prosto w oczy. Wycelowałam. Nacisnęłam spust. Zabiłam go!
- Kochanie wstawaj ! Kochaaaanie - budził mnie Harry, widząc, że kręcę się na łóżku.
- TO BYŁ TYLKO SEN, PRAWDA !?- przytuliłam się do niego. Płakałam.
Hazza obiął mnie tylko i pocałował. Po chwili wstał zostawiając mnie samą, żebym doszła do siebie. Wiedział, że coś mnie dręczy. Ja też o tym wiedziałam. Było mi strasznie zimno.
Po 15 minutach wyszłam z pokoju. To przecież był tylko sen. TYLKO SEN. Przywitałam się ze wszystkimi.
*oczami Harrego*
Ciekawe co się z nią dzieje. Może to nowe miejsce tak na nią działa? Nie wiem. Wiem tylko, że jak jeszcze mieszkaliśmy w Londynie ona miała kilka razy takie sny, po których budziła się z płaczem. Nie wiem co mam myśleć.
Wydaje się naprawdę szczęśliwa, ale te sny są niepokojące...
*oczami Sary*

Dwa miesiące później...
-Niall szybko ! - krzyczałam na niego z drugiego pokoju.
Jako jedyni zostaliśmy jeszcze w domu, jest 7.45 a na 8.00 zaczynają się zajęcia.


-No już idę, idę - wyszedł ze swojego pokoju, a w ręce miał.... kanapkę. Zakluczyłam mieszkanie i szybko wyszliśmy z domu. Szliśmy na pieszo. Uczelnia jest naprawdę blisko, więc nie widziałam większego sensu w jechaniu autobusem. Źle się czuje, boli mnie brzuch, ale to pewnie z głodu. Nie jadłam śniadania.
Pod szkołą spotkaliśmy się z chłopakami i naszą nową znajomą - Natalie. Natalie jest w moim wieku, pięknie śpiewa i ma bardzo duży talent aktorski. Przez te dwa miesiące wydarzyło się dużo rzeczy, Liam spotkał swoją drugą połówkę - Danielle,
a Zayn zaręczył się ze swoją dziewczyną (chodzą już od trzech lat ) - Perrie. Jesteśmy wszyscy bardzo szczęśliwi. Nawet Lou , nasz samotnik przypodobał się pewnej dziewczynie z innej klasy, wiem tylko, że ma na imię Eleanor
i że dopiero się poznają.
Miłość, jak już o niej mówię. Ja i Harry jesteśmy ze sobą baaaardzo szczęśliwi, wszyscy są naprawdę zakochani.
Rozmyślanie przerwał mi dzwonek na lekcję.

Po szkole wszyscy poszliśmy coś zjeść,
a potem do domu, nauka itd. Choć przyznam, że taka nauka odpowiada mi w 100% Przychodzimy ze szkoły i większość tego co mamy się nauczyć to nowych piosenek, wyciągać nie które nuty, czy też powtarzać sobie rożne chwyty gitarowe. Oczywiście, że mamy też sprawdziany z matematyki, angielskiego czy historii, ale w porównaniu jest tego bardzo mało.
Po nauce włączyliśmy TV,bo leciał nowy odcinek X-factor.
Usiedliśmy wygodnie i wpatrywaliśmy się w ekran telewizora. Nagle Liam powiedział :
- Mamy dla ciebie niespodziankę, Sara!
-A więc ... - mówili jeden przez drugiego
- Zgłosiliśmy się na casting do tego programu - powiedział Lou z bardzo dużą ekscytacją w głosie.
-Woooow ! - krzykłam - ale jako boysband ? Jak będziecie się nazywać ? - gadałam jak najęta.
- Myślałem nad "Zayn and The Boys" - powiedział Zayn z dumą w oczach.
- Niech to będzie nasz plan B - odpowiedział mu Harry
- Albo "Niall and The Potatoes" - powiedział śmiejący się Niall
- Nie żartuj sobie, nie jesteśmy ziemniakami - odparł również rozbawiony Liam
-Mam pomysł! - powiedział Harry - może "One Direction" ? Przecież wszyscy dążymy w tym samym jednym kierunku, do spełnienia marzeń ! - skakał przed nami
- Super pomysł - krzyczeliśmy chórem
- Ale ja nadal myślę , że te ziemniaki byłyby spoko - przerwał gwar Niall.
Wszyscy zaczeliśmy się śmiać. Co za wieczór !



------------------------------------------------------------------------------ Przepraszam , że tak długo nic nie wstawiałam, ale szkoła wyssała ze mnie całą wene :cc Miłego czytania i zapraszam do zostawienia po sobie komentarza :)

czwartek, 5 września 2013

Rozdział 4

„Szczęście nie jest przecież stanem wiecznym. Zresztą też i nie okresowym. Szczęście to po prostu taki skurcz serca, którego doznaje się czasami, kiedy człowieka przepełnia taka radość, że wprost trudno ją znieść. Znika równie szybko jak się pojawia. I nie ma go, dopóki nie nadejdzie znowu, by sprawić, że człowiek uzna życie za najpiękniejszy dar...”



***
- Już jest, już jest !! - krzyczałam biegając po całym domu. Stanęłam przy siostrze i otworzyłam kopertę. - Dostałam się !!!!! - krzyczałam i przytuliłam się do każdego
kto był w domu. Chwyciłam za telefon i zaprosiłam chłopaków.
Kiedy już weszli, również trzymali swoje koperty w rękach.
- Chcieliśmy otworzyć przy tobie – powiedział Louis, lekko zdenerwowany.
- To na trzy – powiedziałam i w tym samym momencie policzyłam do trzech. Chłopacy podskoczyli z radości i rzucili się na mnie. „ Dostaliśmy się !” - krzyczeli jeden przez drugiego.
Cieszyłam się bardzo. Te studia mogą wyrwać mnie z tej szarej rzeczywistości, która mnie otacza.
* miesiąc później *
Dzisiaj wyjeżdżamy. Spakowałam wszystkie swoje rzeczy i wyniosłam je przed dom. Oczywiście chłopacy spóźniali się już 10 minut. Mój ojciec prawie płacze. Heh, jego najmłodsze dziecko się wyprowadza i zaczyna nowe życie. Matka gada w gabinecie z koleżanką, nie pożegnamy się zapewne, a z rodzeństwem żegnam się od rana.
- Tato, przecież Holborn jest bardzo blisko Londynu. - próbowałam go uspokoić.
Nic to nie dawało.
Nareszcie chłopcy przyjechali. Zapakowali moje walizki do auta. Jeszcze raz przytuliłam rodzeństwo i tatę. Mama nie zeszła...
Droga była bardzo krótka. Zanim się obejrzałam już byliśmy przed naszym nowym domkiem. Znajdował się on pośród kilku takich samych domów. Pomiędzy którymi znajdowały się wąskie uliczki. Był on bardzo stary i nie wyglądał najlepiej, ale nic innego w pobliżu uczelni nie znaleźliśmy. Szybkim ruchem wyciągałam walizki z bagażnika. Z domku wyszła starsza pani, właścicielka owego mieszkania, które mamy od niej wynajmować.
Przywitała się z nami i wszyscy poszliśmy za nią. Kiedy otworzyły się drzwi ujrzałam wąskie schody prowadzące na 1 piętro. Już po chwili stanęliśmy przed drzwiami naszego mieszkania. Właścicielka otworzyła je i byliśmy już w środku. Z wrażenia upuściłam telefon. Nie wiem czy pomieścimy się w nim, ale nie było tu najgorzej. Szary salonik połączony z kuchnią, łazienka i trzy sypialnie. Weszłam do pierwszej lepszej i odłożyłam swoje bagaże usiedliśmy wszyscy na starej kanapie i uzgodniliśmy kto z kim ma mieć pokój. Ja mam mieć pokój z Hazzą, ponieważ jesteśmy razem.
Rozpakowaliśmy się i położyliśmy spać.
    * 02.00 *
Usłyszałam dźwięk mojego telefonu, ale szybko go wyłączyłam. Sprawdziłam jeszcze tylko czy Harry śpi i przebrałam się.
Nie zauważona wyszłam z mieszkania. Szybkim krokiem zeszłam na dół. Przy samym ich końcu usiadłam na schodku i płakałam może przez 5 minut. „Po co ja to robię !?"  - pomyślałam. Wyciągnęłam z kieszeni zdjęcie. Wstałam i wyszłam na ulice, cały czas płakałam. Szłam wzdłuż uliczki przez około 3 minuty i ujrzałam wysoką postać. Odruchowo cofnęłam się o kilka kroków po czym wytarłam łzy. Szłam dalej, zbliżając się do tajemniczej postaci.
„Zapomnij o wszystkim” - pomyślałam i spojrzałam po raz kolejny na zdjęcie. Tą postacią okazał się chłopak ze zdjęcia.

Znaczącym gestem zaprosił mnie do obskurnego budynku. „ Nie ma odwrotu” - pomyślałam i otworzyłam drzwi. 
------------------------------------------------------------------------------------------------------ Podoba się ?? <33 Liczę na komentarze :))))))))

środa, 28 sierpnia 2013

Rozdział 3

„Przeznaczenie zazwyczaj czeka tuż za rogiem. Jakby było kieszonkowcem, dziwką albo sprzedawcą losów na loterie;to jego najczęstsze wcielenia. Do drzwi naszego domu nigdy nie zapuka. Trzeba za nim ruszyć.”


***
Teraz jestem szczęśliwa. Mam wspaniałych przyjaciół i kochające rodzeństwo.
Do mojego pokoju wszedł Harry, był uśmiechnięty i szczęśliwy. Co chwila odwracał wzrok i znów patrzył na mnie. 
- Hej – powiedział
- Siemka – odpowiedziałam
Usiedliśmy na łóżku i rozmawialiśmy, nagle Harry zbliżył się do mnie i pocałował mnie nie śmiało. Odchyliłam się a on odwrócił głowę, spojrzałam mu prosto w oczy i teraz ja go pocałowałam. Bardziej odważnie i namiętnie. Po pocałunku wybiegłam z pokoju i zamknęłam się w łazience. Płakałam ze szczęścia i ze smutku. Prawdą jest , że jeszcze w życiu czegoś takiego nie czułam, takich motylków. Ale prawdą również jest to , że zdradziłam Willa, teraz jestem pewna swoich uczuć. K O C H A M H A R R E G O. Ta myśl nie dawała mi spokoju. Wyszłam z łazienki i poprosiłam Harrego, żeby wyszedł i żebyśmy spotkali się jutro.
Kiedy wyszedł wzięłam telefon i zadzwoniłam do Willa. Umówiłam się z nim w parku nie daleko. Muszę mu o tym powiedzieć.
* na spotkaniu *
Opowiedziałam mu o tej całej sytuacji.
- Co !? Powiedziałem Ci coś na ten temat ! Masz się z nimi nie widywać, ale teraz co ? Zdradziłaś mnie z tym pedałkiem. I jeszcze się w nim zakochałaś !? - krzyczał mi prosto w twarz
a do moich oczu napłynęły łzy.
- Kochałam Cię, przepraszam, dziękuje. - powiedziałam i odeszłam.
On został tam sam i nie wiem co robił. Był to bardzo toksyczny związek a ja chciałam być szczęśliwa.
Do oczu napłynęły mi łzy, ale tym razem je powstrzymałam. „Nie będę przez niego płakała”- powtarzałam sobie w myślach.
Nagle z przemyśleń wyrwał mnie głos dzwonka w telefonie. Odebrałam go.
 * rozmowa telefoniczna *
- Córeczko,gdzie jesteś, pani Basia prosi, żebyś nagrała się i wysłała jej na e-mail to nagranie. Ma jeszcze kilka zgłoszeń, a zostało mało miejsc, więc musisz to zrobić teraz. - powiedziała moja mama.
- Już idę do domu. - powiedziałam i rozłączyłam się.
Do domu pobiegłam.
Włączyłam nagrywanie w laptopie i wzięłam gitarę. Przedstawiłam się i uśmiechnęłam. Zaczęłam śpiewać piosenkę Michaela Jacksona „They Don`t Care About Us”.
Miałam do niej szczególny sentyment. Nie wiem czemu.

Nagrałam 5 wersji. Wybrałam moim zdaniem najlepszą i wysłałam. Od razu zadzwoniłam do chłopców. Cieszyli się razem ze mną, że będę mogła spełnić swoje marzenie. Mieli dla mnie niespodziankę. ONI TEŻ WYSŁALI SWOJE NAGRANIA DO TEJ SZKOŁY !! Ucieszyłam się bardzo. Zawsze chciałam z nimi być. A wyjazd do Holborn razem był naprawdę świetnym pomysłem. Będziemy w jednej klasie na pierwszym roku, ponieważ będziemy w klasie mieszanej wiekowo. 
-------------------------------------------------------------------------------------------------------- Mam nadzieję, że się Wam podoba. Będzie mi bardzo miło jak każdy kto przeczyta ten rozdział skomentuje. To bardzo ważne. Dziękuje za wszystko <333 

niedziela, 25 sierpnia 2013

Rozdział 2

"Jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy...”

****
- Znowu jesteś pijany ! - krzyczałam mu w twarz i próbowałam nie wpuścić go do środka, ale on tylko zaśmiał się i coraz bardziej pchał drzwi. Opuściła mnie siła i wszedł. Krzyczałam, żeby ktoś zszedł   ale nie słyszeli. Krzyczałam ile sił w płucach.
-Ostatni raz się z nimi spotkałaś ! - powiedział donośnym głosem i uderzył mnie w twarz z otwartej dłoni. Osunęłam się wzdłuż ściany i zalałam się łzami krzycząc na niego i wołając rodzeństwo. Nagle ze schodów zbiegł Leon. Podbiegł do Willa i złapał go za koszulę :
-Jesteś pieprzonym damskim bokserem, wynoś się z mojego domu !!!! - krzyczał Leon prosto do ucha chłopaka.
Trzymał go mocno i stanowczo prowadził w kierunku drzwi. Will próbował się wyrwać i krzyczał tylko wyzwiska na mój temat.
Ja siedziałam skulona pod ścianą i płakałam. To nie był pierwszy raz, kiedy Will tak mnie potraktował. On lubi pić, ale jak wypije za dużo staje się naprawdę straszny. Ja za bardzo go kocham, żeby z nim zerwać , przecież jak nie pije jest bardzo kochany. Uwierzcie mi.

****

Nie spałam tej nocy. Ciągle myślałam o Willu, chłopakach i wszystkich moich problemach. Nie wierzyłam w to, że on mógłby mi zrobić większą krzywdę, a siniaki są przecież tylko na kilka dni. Rozmyślałam nakładając kolejną warstwę pudru na policzek, na którym miałam siniaka. Założyłam dresy i poszłam do salonu, włączyłam TV, okryłam się kocem i płakałam, długo płakałam, nie miałam ochoty rozmawiać z nikim, nawet z przyjaciółmi. Wzrok mojego brata wczoraj utknął mi w pamięci. Był taki troskliwy, ale też patrzył na mnie z pogardą, ale wiedział , że go kocham.
On to wie. Wszyscy to wiedzą. Nie wytrzymam dłużej, patrząc na to wszystko co dzieje się w moim życiu. Nalałam sobie do wanny letniej wody. Weszłam do niej i wzięłam do ręki żyletkę. „Jestem beznadziejna” - pomyślałam i zrobiłam pierwsze cięcie na nadgarstku , krew pryskała na ściankę wanny. Włożyłam rękę do wody, płacząc z bólu. Po chwili wyszłam z wanny. Nie czułam się lepiej, nawet gorzej, patrząc na pokrwawioną rękę, „Co ja zrobiłam?!” - myślałam trzęsąc się ze strachu. Nigdy nie myślałam o tym, żeby się zabić, nigdy. Założyłam opatrunek i poszłam z powrotem do salonu. Płakałam jeszcze bardziej. Nikogo nie było w domu. Wszyscy gdzieś pojechali. Rodzice – do pracy, Leon i Kate – na wakacje, a Nicola na jakąś sesje. Zostałam sama. Płakałam oglądając po raz 100 „Titanica” zawsze na końcu płaczę. Wyłączyłam telewizor i lekko opadłam na poduszki. Leżałam tak płacząc może 15 minut. Usłyszałam dzwonek do drzwi.
Z niechęcią wstałam i podeszłam do drzwi, wytarłam oczy i otworzyłam. Za drzwiami stał Harry. Uśmiechnęłam się do niego i zaprosiłam go do środka. 
-Płakałaś ?- zapytał zmartwiony.
-Nie, coś mi .. ten .. do oka wpadło – powiedziałam połykając ślinę.
-Sara, znam Cię już bardzo dobrze, i proszę nie udawaj , co się stało ? - zapytał i usiadł koło mnie na sofie.
Opowiedziałam mu wszystko. On tylko patrzył na mnie i wyszeptał „ On nie jest Ciebie warty” i przytulił mnie. Potrzebowałam  go 

eraz bardzo.
Nawet bardziej niż myślałam.
- Co to jest !? - zapytał w pewnej chwili trzymając moją rękę.
Kiedy o to zapytał, rozpłakałam się jeszcze bardziej.
Siedzieliśmy sobie tak cały dzień, wygłupialiśmy się. Coraz bardziej zapominałam o wszystkim co złe i chciałam, żeby tak zostało. Muszę być silna, spełniać swoje marzenia. Nie dać się i wszystko będzie dobrze. Mam nadzieję. Choć cały czas miałam to wszystko w sercu. Ale Harry był przy mnie. Na niego mogę liczyć ZAWSZE.
    * kilka dni później *
Szłam od babci , która mieszka dwie ulice dalej od mojego domu, jak zawsze miałam na uszach słuchawki. Jakie byłoby życie bez muzyki ? Na pewno jeszcze gorsze. Pogodziłam się z Willem, na razie jeszcze nie pije. Może się zmienił. Ufam mu i bardzo go kocham, więc mam nadzieję, że mnie nie zawiedzie.
Szłam tak i nagle dostałam smsa od prywatnego numer : „ Pamiętaj , że ślepa miłość może zaprowadzić Cię drogą
donikąd” . Wystraszyłam się. Co to mogło znaczyć ?

------------------------------------------------------------------------------------------ Dziękuje, że zaglądacie na mojego bloga. Cieszy mnie każdy komentarz. A co myślicie o nowym wyglądzie bloga ? Piszcie kochani <3 :))


sobota, 24 sierpnia 2013

Rozdział 1

„Hej wszystkim ! Mam na imię Sara, mam 18 lat. Jestem zwyczajną dziewczyną. Nic specjalnego. Mieszkam w mieście, które na pewno znacie – Londyn. Pewnie wielu z Was bardzo chciało by tu mieszkać, ale to miasto jest takie jak wszystkie. Choć przyznaje, czasami staję się bardzo magiczne, jak z innej bajki. Żyję w dużym domu. Na pozór w szczęśliwej rodzinie. Pozory mylą ! Matka i ojciec, ciągle się kłócą. Mama jest Polką poznała tatę jeszcze w Polsce. Tam skończyła studia. Od razu po nich wyjechała do Londynu z moim tatą. Po ślubie urodził się mój starszy brat – Leon. Dwa lata później, moja siostra – Nicola. A ja urodziłam się pięć lat później. Jestem najmłodsza.” 



*****
 Pierwsze dźwięki budzika obudziły mnie z pięknego snu. Nie miałam największej ochoty wstawać i wracać do tej szarej rzeczywistości. Jednym ruchem wyłączyłam budzik i przeciągałam się głośno ziewając. I znowu nowy dzień, znowu te wszystkie problemy spadną na mnie. Zobaczyłam na godzinę - „Pora wstawać” - pomyślałam. Pierwsze co zrobiłam, to otworzyłam okno, a promienie słoneczne lekko pomuskały mi twarz. Odeszłam od niego i wolnym krokiem zeszłam na śniadanie. 
- Dzień Dobry – powiedziałam patrząc na jeden punkt przed sobą. Nie ważne jaki, po prostu nie miałam największej ochoty utrzymywać z kimś kontaktu wzrokowego. Nie lubiłam z rana, przy śniadaniu gawędzić z rodziną. Dla mnie było to co najmniej śmieszne udawać taką szczęśliwą rodzinę. Zjadłam płatki i tosta z dżemem. Jest lipiec. Nie dawno zaczęły się wakacje. Pewnie teraz myślicie sobie „To po co ona wstaje tak rano?” - odpowiem Wam. Wstaje wtedy kiedy rodzice wstają do pracy, jem śniadanie i wychodzę. Nie chcę marnować wakacji śpiąc do 12 i siedzieć przed TV cały dzień. Dzisiaj idę biegać. Weszłam do łazienki. Po porannej toalecie ubrałam się w jakieś dresy i koszulkę na ramiączkach. Włosy spięłam w kucyk. Wyszłam nie odzywając się, zamknęłam za sobą drzwi i założyłam słuchawki. Kilka utworów, kilka przecznic. Biegłam zatracając się w muzyce, aż nagle poczułam wibracje. Stanęłam i wyciągnęłam telefon z kieszeni. Zatrzymałam muzykę i odebrałam : * rozmowa telefoniczna *
- Tak, słucham – powiedziałam lekko zmęczonym głosem To ja Liam, mam małe pytanko – powiedział bardzo uprzejmie 
-Mhm ? - wymruczałam
- Chciałabyś się dzisiaj z nami spotkać ? Pójdziemy na pizze czy coś ? 
- W sumie nie mam nic do roboty, więc tak. O której ? 
-O 13, do zobaczenia Mała- powiedział i rozłączył się. 
Ja z siostrzyczką 
 Włączyłam ponownie muzykę i pobiegłam do domu. Weszłam szybkim krokiem do łazienki i wzięłam prysznic. Przebrałam się w inne dresy i włączyłam laptopa. Włączyłam sobie dwa nowe odcinki mojego ulubionego serialu „ Nieustraszeni z LA” i mając go koło siebie opadłam na łóżko . Kiedy skończyłam oglądać poszłam do pokoju siostry. Bardzo lubię z nią przebywać. Jest dla mnie bardzo ważna. Gadałyśmy sobie o różnych babskich sprawach. Tak jak to siostry. Po rozmowie ubrałam jeansy jakiś T-shirt i trampki. Zwykłe czarne trampki. Nie conversy. Nie lubię takich butów. Złapałam za małą torebkę i wyszłam z domu. Napisałam jeszcze do Willa : „Hej skarbie, idę na pizzę z przyjaciółmi, mam nadzieję , że spotkamy się wieczorkiem. Kocham.” Samochód chłopców stał jak zawsze za moim wjazdem. Może 2 metry. Nie wiem dlaczego , ale zawsze tam na mnie czekają.
 -Hej wszystkim – powiedziałam wsiadając i siadając na kolana Harrego , który jak zawsze, siedział z przodu, więc uznałam , że będzie wygodniej siedzieć z przodu, niż z tyłu, bo z tyłu siedzieli Louis, Zayn i Liam i było im naprawdę ciasno. Po chwili ruszyliśmy. Śpiewaliśmy nasze ulubione kawałki, które leciały w radiu. Przy chłopcach czuje się inaczej, tak bardziej szczęśliwa. Dla tego są moimi przyjaciółmi, poza nimi nie mam nikogo. Oprócz „rodziny” oczywiście. 
- Ściszcie to radio ! Moja matka dzwoni! - powiedziałam odbierając telefon: 
* rozmowa telefoniczna * 
-Co mamo ? - powiedziałam od niechcenia.
- Mam koleżankę, która pracuje w szkole muzycznej, wiesz Barbara , i ona może Ci załatwić studia na kierunku muzycznym od tego roku, tylko musisz przyjść na przesłuchanie – powiedziała ciesząc się jak głupia.
- Super, ale nie mogę gadać, sory , do zobaczenia w domu- rozłączyłam się.
 Opowiedziałam to chłopakom i strasznie się ucieszyli. Nawet bardziej niż ja. W końcu dojechaliśmy. Oczywiście Niall zamawiał jako pierwszy.

****
Oglądaliśmy TV, graliśmy w siatkę na moim podwórku, spacerowaliśmy po osiedlu. Tak jakoś zeszło do 18.
Z nimi czuję się dobrze. Oni są najlepszymi przyjaciółmi jakich kiedykolwiek mogłam mieć.
- Musimy się zbierać, chłopaki marsz do wozu – powiedział Liam.

Pożegnałam się z nimi i usiadłam na kanapę. Po chwili usłyszałam dzwonek do drzwi, to był Will, był kompletnie pijany … 

------------------------------------------------------------------------------------ Podoba się ?? Dziękuje jeśli dotarłeś/aś do końca, jeśli Ci się podobało napisz komentarz, jeśli nie też napisz. Jestem otwarta na wszystkie uwagi :)))

piątek, 23 sierpnia 2013

Prolog

Gdy tylko na Ciebie spojrzę,
od razu wiem jaki masz humor.
Ja oddycham tylko dla Ciebie i dobrze
wiesz, że również mogę przestać oddychać
Dla Ciebie.
Zapytasz „Dlaczego?”
Jesteś dla mnie czymś naturalnym,
Ale nie monotonnym.
Żyję tylko po to by widzieć twój uśmiech.
Widzę Cię w każdym miejscu,
Gdzie nie spojrzę tam ty.
Bo ja po prostu nie mogę przestać o Tobie myśleć.
Kocham Cię !
I przepraszam...

*Zwiastun mojego opowiadania: