sobota, 24 sierpnia 2013

Rozdział 1

„Hej wszystkim ! Mam na imię Sara, mam 18 lat. Jestem zwyczajną dziewczyną. Nic specjalnego. Mieszkam w mieście, które na pewno znacie – Londyn. Pewnie wielu z Was bardzo chciało by tu mieszkać, ale to miasto jest takie jak wszystkie. Choć przyznaje, czasami staję się bardzo magiczne, jak z innej bajki. Żyję w dużym domu. Na pozór w szczęśliwej rodzinie. Pozory mylą ! Matka i ojciec, ciągle się kłócą. Mama jest Polką poznała tatę jeszcze w Polsce. Tam skończyła studia. Od razu po nich wyjechała do Londynu z moim tatą. Po ślubie urodził się mój starszy brat – Leon. Dwa lata później, moja siostra – Nicola. A ja urodziłam się pięć lat później. Jestem najmłodsza.” 



*****
 Pierwsze dźwięki budzika obudziły mnie z pięknego snu. Nie miałam największej ochoty wstawać i wracać do tej szarej rzeczywistości. Jednym ruchem wyłączyłam budzik i przeciągałam się głośno ziewając. I znowu nowy dzień, znowu te wszystkie problemy spadną na mnie. Zobaczyłam na godzinę - „Pora wstawać” - pomyślałam. Pierwsze co zrobiłam, to otworzyłam okno, a promienie słoneczne lekko pomuskały mi twarz. Odeszłam od niego i wolnym krokiem zeszłam na śniadanie. 
- Dzień Dobry – powiedziałam patrząc na jeden punkt przed sobą. Nie ważne jaki, po prostu nie miałam największej ochoty utrzymywać z kimś kontaktu wzrokowego. Nie lubiłam z rana, przy śniadaniu gawędzić z rodziną. Dla mnie było to co najmniej śmieszne udawać taką szczęśliwą rodzinę. Zjadłam płatki i tosta z dżemem. Jest lipiec. Nie dawno zaczęły się wakacje. Pewnie teraz myślicie sobie „To po co ona wstaje tak rano?” - odpowiem Wam. Wstaje wtedy kiedy rodzice wstają do pracy, jem śniadanie i wychodzę. Nie chcę marnować wakacji śpiąc do 12 i siedzieć przed TV cały dzień. Dzisiaj idę biegać. Weszłam do łazienki. Po porannej toalecie ubrałam się w jakieś dresy i koszulkę na ramiączkach. Włosy spięłam w kucyk. Wyszłam nie odzywając się, zamknęłam za sobą drzwi i założyłam słuchawki. Kilka utworów, kilka przecznic. Biegłam zatracając się w muzyce, aż nagle poczułam wibracje. Stanęłam i wyciągnęłam telefon z kieszeni. Zatrzymałam muzykę i odebrałam : * rozmowa telefoniczna *
- Tak, słucham – powiedziałam lekko zmęczonym głosem To ja Liam, mam małe pytanko – powiedział bardzo uprzejmie 
-Mhm ? - wymruczałam
- Chciałabyś się dzisiaj z nami spotkać ? Pójdziemy na pizze czy coś ? 
- W sumie nie mam nic do roboty, więc tak. O której ? 
-O 13, do zobaczenia Mała- powiedział i rozłączył się. 
Ja z siostrzyczką 
 Włączyłam ponownie muzykę i pobiegłam do domu. Weszłam szybkim krokiem do łazienki i wzięłam prysznic. Przebrałam się w inne dresy i włączyłam laptopa. Włączyłam sobie dwa nowe odcinki mojego ulubionego serialu „ Nieustraszeni z LA” i mając go koło siebie opadłam na łóżko . Kiedy skończyłam oglądać poszłam do pokoju siostry. Bardzo lubię z nią przebywać. Jest dla mnie bardzo ważna. Gadałyśmy sobie o różnych babskich sprawach. Tak jak to siostry. Po rozmowie ubrałam jeansy jakiś T-shirt i trampki. Zwykłe czarne trampki. Nie conversy. Nie lubię takich butów. Złapałam za małą torebkę i wyszłam z domu. Napisałam jeszcze do Willa : „Hej skarbie, idę na pizzę z przyjaciółmi, mam nadzieję , że spotkamy się wieczorkiem. Kocham.” Samochód chłopców stał jak zawsze za moim wjazdem. Może 2 metry. Nie wiem dlaczego , ale zawsze tam na mnie czekają.
 -Hej wszystkim – powiedziałam wsiadając i siadając na kolana Harrego , który jak zawsze, siedział z przodu, więc uznałam , że będzie wygodniej siedzieć z przodu, niż z tyłu, bo z tyłu siedzieli Louis, Zayn i Liam i było im naprawdę ciasno. Po chwili ruszyliśmy. Śpiewaliśmy nasze ulubione kawałki, które leciały w radiu. Przy chłopcach czuje się inaczej, tak bardziej szczęśliwa. Dla tego są moimi przyjaciółmi, poza nimi nie mam nikogo. Oprócz „rodziny” oczywiście. 
- Ściszcie to radio ! Moja matka dzwoni! - powiedziałam odbierając telefon: 
* rozmowa telefoniczna * 
-Co mamo ? - powiedziałam od niechcenia.
- Mam koleżankę, która pracuje w szkole muzycznej, wiesz Barbara , i ona może Ci załatwić studia na kierunku muzycznym od tego roku, tylko musisz przyjść na przesłuchanie – powiedziała ciesząc się jak głupia.
- Super, ale nie mogę gadać, sory , do zobaczenia w domu- rozłączyłam się.
 Opowiedziałam to chłopakom i strasznie się ucieszyli. Nawet bardziej niż ja. W końcu dojechaliśmy. Oczywiście Niall zamawiał jako pierwszy.

****
Oglądaliśmy TV, graliśmy w siatkę na moim podwórku, spacerowaliśmy po osiedlu. Tak jakoś zeszło do 18.
Z nimi czuję się dobrze. Oni są najlepszymi przyjaciółmi jakich kiedykolwiek mogłam mieć.
- Musimy się zbierać, chłopaki marsz do wozu – powiedział Liam.

Pożegnałam się z nimi i usiadłam na kanapę. Po chwili usłyszałam dzwonek do drzwi, to był Will, był kompletnie pijany … 

------------------------------------------------------------------------------------ Podoba się ?? Dziękuje jeśli dotarłeś/aś do końca, jeśli Ci się podobało napisz komentarz, jeśli nie też napisz. Jestem otwarta na wszystkie uwagi :)))

1 komentarz: