niedziela, 25 sierpnia 2013

Rozdział 2

"Jest na świecie taki rodzaj smutku, którego nie można wyrazić łzami. Nie można go nikomu wytłumaczyć. Nie mogąc przybrać żadnego kształtu, osiada ciasno na dnie serca jak śnieg podczas bezwietrznej nocy...”

****
- Znowu jesteś pijany ! - krzyczałam mu w twarz i próbowałam nie wpuścić go do środka, ale on tylko zaśmiał się i coraz bardziej pchał drzwi. Opuściła mnie siła i wszedł. Krzyczałam, żeby ktoś zszedł   ale nie słyszeli. Krzyczałam ile sił w płucach.
-Ostatni raz się z nimi spotkałaś ! - powiedział donośnym głosem i uderzył mnie w twarz z otwartej dłoni. Osunęłam się wzdłuż ściany i zalałam się łzami krzycząc na niego i wołając rodzeństwo. Nagle ze schodów zbiegł Leon. Podbiegł do Willa i złapał go za koszulę :
-Jesteś pieprzonym damskim bokserem, wynoś się z mojego domu !!!! - krzyczał Leon prosto do ucha chłopaka.
Trzymał go mocno i stanowczo prowadził w kierunku drzwi. Will próbował się wyrwać i krzyczał tylko wyzwiska na mój temat.
Ja siedziałam skulona pod ścianą i płakałam. To nie był pierwszy raz, kiedy Will tak mnie potraktował. On lubi pić, ale jak wypije za dużo staje się naprawdę straszny. Ja za bardzo go kocham, żeby z nim zerwać , przecież jak nie pije jest bardzo kochany. Uwierzcie mi.

****

Nie spałam tej nocy. Ciągle myślałam o Willu, chłopakach i wszystkich moich problemach. Nie wierzyłam w to, że on mógłby mi zrobić większą krzywdę, a siniaki są przecież tylko na kilka dni. Rozmyślałam nakładając kolejną warstwę pudru na policzek, na którym miałam siniaka. Założyłam dresy i poszłam do salonu, włączyłam TV, okryłam się kocem i płakałam, długo płakałam, nie miałam ochoty rozmawiać z nikim, nawet z przyjaciółmi. Wzrok mojego brata wczoraj utknął mi w pamięci. Był taki troskliwy, ale też patrzył na mnie z pogardą, ale wiedział , że go kocham.
On to wie. Wszyscy to wiedzą. Nie wytrzymam dłużej, patrząc na to wszystko co dzieje się w moim życiu. Nalałam sobie do wanny letniej wody. Weszłam do niej i wzięłam do ręki żyletkę. „Jestem beznadziejna” - pomyślałam i zrobiłam pierwsze cięcie na nadgarstku , krew pryskała na ściankę wanny. Włożyłam rękę do wody, płacząc z bólu. Po chwili wyszłam z wanny. Nie czułam się lepiej, nawet gorzej, patrząc na pokrwawioną rękę, „Co ja zrobiłam?!” - myślałam trzęsąc się ze strachu. Nigdy nie myślałam o tym, żeby się zabić, nigdy. Założyłam opatrunek i poszłam z powrotem do salonu. Płakałam jeszcze bardziej. Nikogo nie było w domu. Wszyscy gdzieś pojechali. Rodzice – do pracy, Leon i Kate – na wakacje, a Nicola na jakąś sesje. Zostałam sama. Płakałam oglądając po raz 100 „Titanica” zawsze na końcu płaczę. Wyłączyłam telewizor i lekko opadłam na poduszki. Leżałam tak płacząc może 15 minut. Usłyszałam dzwonek do drzwi.
Z niechęcią wstałam i podeszłam do drzwi, wytarłam oczy i otworzyłam. Za drzwiami stał Harry. Uśmiechnęłam się do niego i zaprosiłam go do środka. 
-Płakałaś ?- zapytał zmartwiony.
-Nie, coś mi .. ten .. do oka wpadło – powiedziałam połykając ślinę.
-Sara, znam Cię już bardzo dobrze, i proszę nie udawaj , co się stało ? - zapytał i usiadł koło mnie na sofie.
Opowiedziałam mu wszystko. On tylko patrzył na mnie i wyszeptał „ On nie jest Ciebie warty” i przytulił mnie. Potrzebowałam  go 

eraz bardzo.
Nawet bardziej niż myślałam.
- Co to jest !? - zapytał w pewnej chwili trzymając moją rękę.
Kiedy o to zapytał, rozpłakałam się jeszcze bardziej.
Siedzieliśmy sobie tak cały dzień, wygłupialiśmy się. Coraz bardziej zapominałam o wszystkim co złe i chciałam, żeby tak zostało. Muszę być silna, spełniać swoje marzenia. Nie dać się i wszystko będzie dobrze. Mam nadzieję. Choć cały czas miałam to wszystko w sercu. Ale Harry był przy mnie. Na niego mogę liczyć ZAWSZE.
    * kilka dni później *
Szłam od babci , która mieszka dwie ulice dalej od mojego domu, jak zawsze miałam na uszach słuchawki. Jakie byłoby życie bez muzyki ? Na pewno jeszcze gorsze. Pogodziłam się z Willem, na razie jeszcze nie pije. Może się zmienił. Ufam mu i bardzo go kocham, więc mam nadzieję, że mnie nie zawiedzie.
Szłam tak i nagle dostałam smsa od prywatnego numer : „ Pamiętaj , że ślepa miłość może zaprowadzić Cię drogą
donikąd” . Wystraszyłam się. Co to mogło znaczyć ?

------------------------------------------------------------------------------------------ Dziękuje, że zaglądacie na mojego bloga. Cieszy mnie każdy komentarz. A co myślicie o nowym wyglądzie bloga ? Piszcie kochani <3 :))


1 komentarz: