"Są tacy, którzy uciekają od cierpienia miłości. Kochali, zawiedli się i nie chcą już nikogo kochać, nikomu służyć, nikomu pomagać. Taka samotność jest straszna, bo człowiek uciekając od miłości, ucieka od samego życia. Zamyka się w sobie.."
***
W pomieszczeniu było ciemno i ponuro. Na środku stał mały, okrągły stolik na którym stała świeca. Mężczyzna zaprosił mnie do tego miejsca. Patrzyłam w dól. Nie chciałam pokazywać swoich łez i swojego strachu. Usiadłam na krześle i wzięłam do ręki mały długopis. Przeczytałam uważnie treść "umowy".
-O nie, ja tego nie zrobię ! - krzyczałam i zerwałam się z miejsca, aby uciec. Mężczyzna krzyczał tylko za mną, wiedziałam, że skończy się to dla mnie źle. Ale ja nie będę bawić się w Boga ! Nigdy. Wybiegłam za zakręt, ale nadal słyszałam wyzwiska z jego strony. Otworzyłam torebkę i wyciągnęłam broń. Ręce bardzo mi się trzęsły. Nagle stanął przede mną. Śmiał mi się prosto w oczy. Wycelowałam. Nacisnęłam spust. Zabiłam go!
- Kochanie wstawaj ! Kochaaaanie - budził mnie Harry, widząc, że kręcę się na łóżku.
- TO BYŁ TYLKO SEN, PRAWDA !?- przytuliłam się do niego. Płakałam.
Hazza obiął mnie tylko i pocałował. Po chwili wstał zostawiając mnie samą, żebym doszła do siebie. Wiedział, że coś mnie dręczy. Ja też o tym wiedziałam. Było mi strasznie zimno.
Po 15 minutach wyszłam z pokoju. To przecież był tylko sen. TYLKO SEN. Przywitałam się ze wszystkimi.
*oczami Harrego*
Ciekawe co się z nią dzieje. Może to nowe miejsce tak na nią działa? Nie wiem. Wiem tylko, że jak jeszcze mieszkaliśmy w Londynie ona miała kilka razy takie sny, po których budziła się z płaczem. Nie wiem co mam myśleć.
Wydaje się naprawdę szczęśliwa, ale te sny są niepokojące...
*oczami Sary*
Dwa miesiące później...
-Niall szybko ! - krzyczałam na niego z drugiego pokoju.
Jako jedyni zostaliśmy jeszcze w domu, jest 7.45 a na 8.00 zaczynają się zajęcia.
-No już idę, idę - wyszedł ze swojego pokoju, a w ręce miał.... kanapkę. Zakluczyłam mieszkanie i szybko wyszliśmy z domu. Szliśmy na pieszo. Uczelnia jest naprawdę blisko, więc nie widziałam większego sensu w jechaniu autobusem. Źle się czuje, boli mnie brzuch, ale to pewnie z głodu. Nie jadłam śniadania.
Pod szkołą spotkaliśmy się z chłopakami i naszą nową znajomą - Natalie. Natalie jest w moim wieku, pięknie śpiewa i ma bardzo duży talent aktorski. Przez te dwa miesiące wydarzyło się dużo rzeczy, Liam spotkał swoją drugą połówkę - Danielle,
a Zayn zaręczył się ze swoją dziewczyną (chodzą już od trzech lat ) - Perrie. Jesteśmy wszyscy bardzo szczęśliwi. Nawet Lou , nasz samotnik przypodobał się pewnej dziewczynie z innej klasy, wiem tylko, że ma na imię Eleanor
i że dopiero się poznają.
Miłość, jak już o niej mówię. Ja i Harry jesteśmy ze sobą baaaardzo szczęśliwi, wszyscy są naprawdę zakochani.
Rozmyślanie przerwał mi dzwonek na lekcję.
Po szkole wszyscy poszliśmy coś zjeść,
a potem do domu, nauka itd. Choć przyznam, że taka nauka odpowiada mi w 100% Przychodzimy ze szkoły i większość tego co mamy się nauczyć to nowych piosenek, wyciągać nie które nuty, czy też powtarzać sobie rożne chwyty gitarowe. Oczywiście, że mamy też sprawdziany z matematyki, angielskiego czy historii, ale w porównaniu jest tego bardzo mało.
Po nauce włączyliśmy TV,bo leciał nowy odcinek X-factor.
Usiedliśmy wygodnie i wpatrywaliśmy się w ekran telewizora. Nagle Liam powiedział :
- Mamy dla ciebie niespodziankę, Sara!
-A więc ... - mówili jeden przez drugiego
- Zgłosiliśmy się na casting do tego programu - powiedział Lou z bardzo dużą ekscytacją w głosie.
-Woooow ! - krzykłam - ale jako boysband ? Jak będziecie się nazywać ? - gadałam jak najęta.
- Myślałem nad "Zayn and The Boys" - powiedział Zayn z dumą w oczach.
- Niech to będzie nasz plan B - odpowiedział mu Harry
- Albo "Niall and The Potatoes" - powiedział śmiejący się Niall
- Nie żartuj sobie, nie jesteśmy ziemniakami - odparł również rozbawiony Liam
-Mam pomysł! - powiedział Harry - może "One Direction" ? Przecież wszyscy dążymy w tym samym jednym kierunku, do spełnienia marzeń ! - skakał przed nami
- Super pomysł - krzyczeliśmy chórem
- Ale ja nadal myślę , że te ziemniaki byłyby spoko - przerwał gwar Niall.
Wszyscy zaczeliśmy się śmiać. Co za wieczór !
------------------------------------------------------------------------------ Przepraszam , że tak długo nic nie wstawiałam, ale szkoła wyssała ze mnie całą wene :cc Miłego czytania i zapraszam do zostawienia po sobie komentarza :)





Brak komentarzy:
Prześlij komentarz